De Playing Games van Eef van Breen
Eef van Breen (1978) is een jonge, trompet spelende zanger en componist die met ‘Playing Games‘ een verbazingwekkend debuut aflevert.
Zijn gecomponeerde jazz heeft een vette link naar het klassieke repertoire. Dat geeft de muziek van van Breen een kamerbreed perspectief waarbij je wordt meegevoerd naar minder bekende jazz-paden.
Een harpiste, een pianist, twee violisten, een celliste, een (contra)bassist en een slagwerker bieden hem veel mogelijkheden die hij optimaal benut. De arrangementen zijn geschreven vanuit een klassiek kamermuziek oogpunt, waarbij de instrumenten elkaar vakkundig aanvullen. Elke track van ‘Playing Games‘ heeft hierdoor een eigen kleur, ‘n eigen sfeer, waarin de bezetting voortdurend wisselt.
Als zanger wordt van Breen regelmatig vergeleken met jazz trompettist/zanger Chet Baker (1929/1988). Niet geheel onterecht. Ook van Breen zingt met een zacht timbre en speelt trompet, maar wel op zijn eigen manier. Overtuigend, met een licht vibrato en met de souplesse die ook doet denken aan een jeugdige Harry Connick Jr.
Het titelstuk Playing Games, dat hij schreef in opdracht voor het Antonioni-Project van Toneelgroep Amsterdam, is ronduit schitterend! De onvoorspelbare melodie, het gebruik van chromatiek, de onverwachte harmonische wendingen, het strijkersarrangement, het repeterende piano motief; alles met een vette knipoog naar Kurt Weill. Diezelfde manier van arrangeren komen we overigens ook tegen in de klassieker The Thrill is Gone, waarbij de strijkers de melodie kostelijk chromatisch versieren.
Van Breen is op zoek naar muziek die vrij is van “formaliteit en traditie, waarbij ‘Playing Games’ een eerste stap die richting is”; zo schrijft hij in het begeleidende cd-boekje.
Klopt en hij speelt het spel voortreffelijk!
b——–
Bezetting: Eef van Breen: trompet, bugel, zang, ukulele, compositie / Eva Tebbe: harp / Walter Wolff: piano / Ruben Samama: contrabas / João Lobo: drums & percussie / Merel Junge: viool / Dmitry Ivanov: viool / Amber Docters van Leeuwen: cello
Eef van Breen studeerde aan het Conservatorium in Arnhem bij Koos van der Sluis, Beatrijs Korevaar en bij Jarmo Hoogendijk aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.
Eind jaren ’90 wint hij de tweede prijs tijdens de “Dutch Jazz Vocalists Competition” en in 2004 wordt hij “Winner Best Original Music Award 2004” tijdens het filmfestival Reus in Spanje. In datzelfde maakte hij een studiereis naar Amerika om te studeren bij Clark Terry en Lew Soloff.
- Eef van Breen Group: ‘Playing Games‘ (Challenge CHR70156)
© Mattie Poels.
.jpg?width=60)
3 reacties
[...] gepresenteerd in de Amstelkerk in Amsterdam. Deze cd is de opvolger van het bijzondere debuutalbum Playing Games uit [...]
Ken Eef al een tijdje maar ik blijf me verbazen en voel me heel klein worden bij het ervaren van zoveel passie, doet me goed te zien dat dit beloond wordt door enthousiasme van mensen die weten waar ze het over hebben.
Eef van Breen wordt vergeleken met Chet Baker. Geen woord teveel. Ik heb ‘the thrill is gone’ en de versie van Eef lijkt er sprekend op – ondanks de totaal andere bezetting.
Dat wordt mijn volgende cd.