World

Mattie Poels bespreekt nieuwe wereldalbums en tipt onmisbare concerten

blogsite

‘La Différence’; de Zwart/Witte Salif Keita

Salif Keita (1949) opent zijn nieuwste CD met het titelnummer ‘La Différence’, deels gezongen in het engels: “I’m a black man, my skin is white; it’s my difference. I’m a white man, my blood is black; in my difference I’m free”.

Als albino heeft muzikant Keita het altijd moeilijk gehad in zijn geboorteland Mali; het niet geaccepteerd worden door zijn eigen vader en het Afrikaanse bijgeloof heeft hem parten gespeeld.

La Différence

‘La Différence’ is een stuwende CD die geproduceerd werd door Patrice Renson, een producer die we ook al tegenkwamen bij Vanessa Paradis. Naast de produktie speelt Patrice ook drums, percussie en elektrisch gitaar. De nummers Folon en Papa werden echter geproduceerd door Joe Henry die o.a werkte met Solomon Burke, Louden Wainwright III en Elvis Costello. Hij bezorgde beide nummers een ingetogen sfeer met een twinkelende gitaar en lichte piano ornamenten. Geweldig!

Zo klinkt het nummer Seydou prachtig helder met Kante Manfila op gitaar en de in Beyrout gearrangeerde strijkers partijen door trompettist Ibrahim Maalouf; wat het nummer een Orientaals toefje geeft. Dat Orientaals toefje wordt overigens voortgezet in Gaffou waar de ngoni moeiteloos het oud (Arabische luit) getokkel van Mehdi Haddad (van o.a. Speed Caravan) overneemt. Hier en daar gelardeerd door een Arabisch klinkende cello.

Met ‘La Différence‘ wil Keita een statement maken voor de albino’s waar hij in 2001 zelfs de foundation ‘Salif Keita pour les Albinos’ voor oprichtte. Een groot deel van de CD opbrengst gaat naar die stichting en daarmee hoopt hij de situatie van de albino’s in Mali te verbeteren. Nog afgezien van wat de zon doet met de pigmentloze huid van albino’s, wil Keita een bewustwording bevorderen onder Malinese analfabeten om zo de eeuwenoude vooroordelen uit de weg te ruimen.

Keita wordt geboren als nazaat van de Sounjata Keita, prins van het Malinees rijk uit de 13de eeuw. Hij is de derde in een gezin van dertien kinderen. Hij ontwikkelt zijn liefde voor de muziek van de griots, de reizende dichters, maar weet als albino ook dat hij daarmee de voorouderlijke regels schendt. Hierdoor wordt hij verbannen uit zijn familie en vertrekt hij begin jaren ‘60 naar Bamako, de hoofdstad van Mali. Via de groepen Super Rail Band en Les Ambassadeurs van Kante Manfila verhuist hij naar Abidjian (Ivoorkust) en in 1984 uiteindelijk naar Parijs om een groter publiek te kunnen bereiken. Begin deze eeuw keert Keita terug naar zijn geboorteland en bouwt in Bamako zijn eigen studio.

Salif Keita probeert vanuit Mali emigranten ervan te overtuigen dat hun toekomst in Afrika ligt en hoopt dat ze terugkeren naar hun geboorteland. Dat ze samen werken aan een sterker continent, want Afrika is de vreugde van het leven en samenwerken begint hier en nu; zo zegt hijzelf. Een optimist die door zijn verleden alleen maar sterker is geworden.

Salif Keita; ‘La Différence‘ (Universal 000422 88240266).